Tot onze verbazing hoorden we een tijdje geleden van een Tanzaniaanse jongeman die we kennen, dat een andere jongeman hem ten huwelijk had gevraagd. Een verbazingwekkende mededeling gezien de onzichtbaarheid en het enorme taboe (en zelfs gevangenisstraf tot levenslang) wat er in dit land rust op dit soort liefde.

Naar aanleiding van deze mededeling heb ik de onderstaande tekst geschreven:

In een land hier ver vandaan
Waar een jongen zoals hij
Eigenlijk niet kan bestaan
Want men houdt er niet van “blij”

Maar in dat land hier ver vandaan
Is hij nu eenmaal ooit geboren
Om daar zijn weg alleen te gaan
Toch is hij er nooit verloren

Want hij is niet bang, hij houdt van het leven
Hij houdt van de liefde en hij houdt van hem
Nee hij is niet bang, hij wil alles geven
Hij wil het leven leven, en met hem

Oh hij is niet bang, niets zal hem berouwen
En hij vreest zelfs niet het gevang
Nee hij is niet bang, vraagt hem om te trouwen
Voor een leven samen, levenslang

Een oude man met bruine ogen
In een zanderige stad
Heeft hij vooral zichzelf bedrogen
Want in zo’n land zo doe je dat

Liefde, gelooft hij niet meer in
Dus heeft hij zich gestort in werk
Gekozen voor een echt gezin
en op zondag naar de kerk

Want hij was zo bang, hij hield van het leven
Hij hield van het leven en ook wel van haar
Ja hij was zo bang, heeft het opgeven
Want hij wou geen leven leven vol gevaar.

     Religie en menselijk onvermogen
     heeft het leven zo gekraakt
     heeft de liefde stuk gemaakt

     Maar het licht in de ogen
     van die ene jongeman
     is wat het leven en de liefde
     voor een mensheid redden kan.

Walter